İnsanlık Böyle Nereye

Esirsen bencilliğe,

İstersen hep kendine,

Döner düzen tersine.

Kötülükler yerleşti de,

Muhtacız bir tebessüme

Böyle göz göre göre insanlık nereye.

Doğruluk,dürüstlük

Olmazsa kimseye yar,

Ne gül kalır,ne de bahar,

Çiğdemler,laleler ağlar,

Bağlansan da karalar

Herkes kendi derdine yanar.

Burnunun dikine giderse

Dost sözü dinlemezse,

Gerçeğe meyletmezse

İyiliği sevmezse,

Düşkünse gösterişe

Böyle göz göre göre insanlık nereye.

Hasret kaldık güzelliğe

Çirkinlikler yerleşti de,

Aşık Veysel`in sözünde

Yeşertemedik bir tomurcuk bile.

Böyle göz göre göre insanlık nereye.

Dünya malına tamah sardı,

Büyüklük böyle olur sandı.

Teslim Abdal`ı hiç anlamadı,

Engin olmak nerde kaldı.

Özü hak olandan bir ders almadı.

Haktan özge yar bilmeyen,

Muhittin Abdal şaştı bize.

Böyle göz göre göre insanlık nereye.

Gafil avlandık da yine

Kul Himmet`in adı kaldı.

Etrafı sevgisizlik sardı

Karac`oğlan küskün bize.

Yüreğimiz buruk yine

Böyle göz göre göre insanlık nereye.

Yunus`un sevgisine erişemedik

Mevlana hoşgörüsüne ulaşamadık,

Pir Sultan`ın hakkı kaldı,

Hacı Bektaş ağlar bize.

Yaran olamadık Sefil Selimi`ye

Böyle göz göre göre insanlık nereye.

Değerlerimizi el aldı.

Şahatayi,muhabbetimiz yel aldı,

Savrulduk diziden diziye.

Ağlamak yetmez halimize.

Bir selam çok görülse de,

Hasretiz dostluğa,kardeşliğe.

Böyle göz göre göre insanlık nereye.