İnsan Manzarasız

Balıkcı büfesinde

Önünde bira maşrafalı tombik kadın

Morarmış göz çukurlarına ha bire lallık yeşillik sürerken

Olmayan yüzünü bulmaya çalışıyor gibi

Pamuk kaşarlıyordu ..Ve bunun sonu yoktu bilerek

Seçkin mağazalar önünde

Tek bacaklı bir adam

Evinin eksiğini tamam etmek için

Tek ayak üstü hüner sergilerken

Omuzda, kolda, ensede ve iki değnek ucunda

Top sektiriyordu...Ve bunun sonu yoktu bilerek

Hüzünlü seslerde tek yürek olmuş çello ve klarnet

Bir ucundan bir ucuna insan denen coğrafyayı

Çardaş, balad, acemşirandan solfejlerken..

Batıyordu bütün renklerden solarak gün

Ve bunun sonu olmadığını bilerek

İnsanlar

Birbirinin suskun dolaşkınlarında

Hemşehirli ve yaban

İnsanlar ille kalabalık bir zihinle

Kendi kendilerine kapanırken..

İşin günahını karanlık üstleniyordu

Ve bunun sonu yoktu...bilerek

Seyfi Karaca........Kasım / 10