İnat

sabahın köründe çıkıyorsunuz evden

kaybedilmiş savaşın utancı

sabahın köründe

gölgeniz

kardeşten ötesiniz belediye otobüslerinde

teriniz etiniz karışıyor birbirine

evin delisi gibi kanıksadınız

kadıköy karaköy vapurundaki sinan’ı

sırayla geçer uykulu gözlerinizden

işportacılar dilenciler martılar

ve en aptal uyumu dalganın

fakat

birdenbire bir mendirek gibi girer göğsünüze

denizde ölü bir balık olmak isteyen kadın

nanikçe bir şey var şu intiharda

azbiraz mizah yani

geçer geçmez aklınızdan

oracıkta

yüzünüzü donduran

inatla duruyorum işçıkışlarında

ellerim gökyüzü kadar geniş

hem kör hem topal

siz böyle nereye