İki Lâf

Poliste adımızı sordular

-Bileklerimize kelepçe vurdular-

Dedik ki biz oyuz

Dosyada künyemiz vardır

Babamız Ahmet annemiz Fatma...

Vaktimiz yoktu evlenemedik

dedik;

Nüfusta kaydımız bekârdır.

Ne avrat, ne evlât, dünür...

Yirminci asırda her şair

bizim gibi düşünür.

İçerde küf ve nem

Demir parmaklık arkasında ışıltılar!

-Geç dediler;

Aralandı kapı, yürüdük,

Eğildi üstünden atladık - duvar.

Sağanak sağanak

Yağıyordu gökten aydınlık

Yürüdük...

Yer bizimle

gökler bizimle

Sular bizimle başladı yürümeğe,

Yürüdük

Demirkapı, Ahırkapı, Adliye.

Yürüdük...

Bileklerimizde tel kelepçe

Bütün gece...

Yargıçta suçumuzu sordular

-Bileklerimizde karakol mührü vurdular-

Dedik ki çok

Dedik ki yok

Dedik ki adam öldürmedik kan içmedik

Yalnız iki lâf dedik

Dedik ki

Gün ağardı göğe bak!

Dedik ki

Güneş doğsa sırtımız ısınacak!

Dedik ki çok

Hür bir dünyada mutlu insanlar

Onlar için yemiş verir ormanlar

İnsan büyür mihnet küçülür

Ve pürüzsüz sular gibi akar zamanlar.

Yıldızlar omuzların hemen tepesinde

Keder ve hınç Kafdağı'nın ötesinde

Gök bir anneçınar gibi üstünde onların

Ve onlar oynaşırlar bu çınarın gölgesinde.

Sokakta yolumuza durdular.

Neticeyi sordular.

Dedik ki

Ya kırmızı, ya sarı!

Şahit edip deriz ki gökleri ve tarlaları

Adam öldürmedik kan içmedik!

Yalnız iki lâf dedik.