İçi Dışı Karanlık Bir Lambanın

Halepten arşına sora sora Bağdatı

Mintan değiştirir gibi değişe tokuşa nakit vakit

Içi dışı karanlık bir lambanın yüzü

Gözü eğrisinde per -gel işletip

Merkezden uca torbalanmış ve külçelenmiş çil çil

Neresini kendi bile bilmeyen dominonun sıfır ayazından

Ip inceldiği

Boncuk saçıldığı

Öküz ölene ortaklık bozulana kadar aktan, karaları seçmenin

Nerden

Hangi yandan gelirse gelsin, güne aldırmaksızın yolunu yanlış kervanlara katarak inatla toz?

İnantla toz ve duman

Hızlı notalara minibüs kaldırıyorsa aslında hiçbirşeyi taşımaya ne gücü

Ne de hayali yetişmeyen iflas

Topukları çok gezen çamurlaşmış kara iz bırakanlardır o soğuk volta

Ve dibinde çağıltısı tükenmeyen

Sesli ırmakların

Acıyla sancı pahasına

Vay gele başına...! vay !

Torpido gözlerine tıkıştırılan ufukta yoksul bekleyişlerin

Kör döğüşlerinin

Körü körüne aktan karaya

Kıyıya çekilmiş bir ummanda suyuna kir bulaşmış sefilliğin Vay gele..!

Boyası yüzünden dökülen binbir sahteliğini haraba süslenmiş

Sokaklara düşmüş ve parklar sürgününce

Zar zor

Ancak ayakta kalmayı deneyen kökleriyse kıtlıklara sitilli

Ruhsatsız el fenerlerine umudu köreltmiş hatalı sollanan

Yerçekimsiz sağdan yediğiği darbelerle

Çarpılan

Çırpınan

Çarpıklanan insan ve kentleşmeye vay..!

Seyfi Karaca