Hüzzamca

Hep gecici seylere küser gibi

Tül perdeleri ve yumusacik elleri vardi limandaki esintinin

Gel iste cevizler dökülüyor deredeki yoluna

Sazliklar hic calgisi olmayan sarlkilari tutusuyorlar kendincede hüzzamda

Gel iste cagrildigina gidiyor göc

Omuzlarinda yorulan cicegi artik yazindan göcen ve bahara uzak

Ne kadar yaraliydi ve ne kadar sarilari giyinmislerde solgun

Bir agitli yüzün hickira benziyle sessiz ki uzak…

Kendi icine dökülüp kapaniyoreylül eylül

Güz bulanigina toprak seren damlalar

Seyfi Karaca …………….. Eylül / 14