Hüzün Meblası

Kaçtıkca

Adımları çukura çökenlerini ıssızlığa yükleyen

Kabul görmemiş kişiliksizliğin karman çormanlarıdır

Kaçakları hep kendine kendine

Sürekli değişken bir duvar resmi gibi

Evini tarif edemeyen aşırı nezaketlilik

Bütün bir begenisiz dokunuşlarıyla

İnsanlığına bit türlü düzenini tutturamayan

Bıraktığı her yalpada bir başka deprem artığını

Deriiiiiin acı çekişleriyle kendini kovalayan izlere

Nerden neyi tutarsa tutsun

Baskın kalıplar altında ezik huzursuzluklardır

Nereye uzanırsa uzansın

Ezikliğinden parçalanmış hıçkırıklar toplamıdır cımbııız cımbız

Nere kaçarsa kaçsın, varı yoğu hüzündür meblanın

Kendi elinden kurtulamayan yıkılışlarıyla

Hüzün kazancı onarımsız

Seyfi Karaca..........Haziran / 11