Hüznün Doruk Noktasına Terkoluş

Bilardodan tanırdım

Biz soğuk kış günlerinde ağzı beraber

Kapalı pencerelerine doluşup pinti mi pinti

Mekan sahibinin

Fazla kalorifer masrafı oluyor bahanesiyle

İçenleri bol mısır tiryakisi göz gözü görmez tütüne

Dumanaltı ettiği

Bilmem hangi çalı arkasından fırlamış bir korku gibi gelir

Bulduğu kıyı köşeliğe taburelenir

Sıfıra vurulu saçları ve günden güne eriyip solan

Kemo terapilik benziyle

Böyle hışş

Ebediyyen sessizliğe taburcu olacağı halinden okunan

Yol kesişmelerinde müddeti kararan kavşaklar gibi mat

Şah mat..!

Duyardık ki

Her sabahın köründe erkenden kalkarmış

Yeneceğim bu illeti

Göreceksiniz

Herkes de görecek

Kimsenin hakkından gelemediğini

Ben haklıyacağım ..hiç kimselere bırakmayacağım

Böğrümün dibinde uyuyan kalbime bile

Emenet etmeye kıyamadığım çol –çocuğu

Tepeleyeceğim bu kanser dedikleri başa belayı

Görecek...!

O doktor müsveddesi hergeleler de görecek

Hasta bakıcılar da, hademeler de meğer ben neymişim

Der durur ve deli taylar gibi elmalıkları

Korulukları

Şehrin etrafını tur dönermiş..

Ama biz biliyoruz ki

Boşa çıktı bu çabalayan çırpınış

Yenemedi ve çok geçmeden kendi tortop olup yenildi

Kısmeti nasip bugüneymişden hüznün zirve yapan

Doruk noktasına ayaz bir kış gününde

Salası okunmayan gurbet ellerde..

Çocuklar evvela analarının yanında kaldı

Analarınıysa yan komşusu evli barklı biri ayarttı

Ölenden arta kalanların suyunu çektiresiye

Allem kallem ve alem

Gerisiyse hikayenin

Dram üstüne

Dram tarafı

Seyfi Karaca...........Ağustos / 10