Hurufî Sonnet

nesimî ve mansur'la tenim dağıldı benim;

kendi yasımı tuttum, ölüydüm, aşk şehidi...

bir aynaya düşer de kırılırken bedenim,

söylenen söylenmeyenle mühürlendi idi...

düşüş düşleri oldum- ve 'kendinle seviş!...'

dediler... Söz'ü gördüm... zaten nicedir

üstünde kar ve inkârla belenmiş meneviş

sırları var! âh, bu z e h e b î gecede,

at üstünden 'eğer'i, atla kayıtsız koşulsuz

dörtnala o serseri aynaya... bu h u r u f î hecede

ol!... çıplak, mücerred ve hırkasız, çulsuz...

ordayım işte, gelgelelim hiç bilmedim yerimi

âh, elimle yüzerim elbet kendi derimi...