Höyükten Belki de Karayelli

Uyuduğumda sen

Uyandığımda sen

Bütün boşlukların arkasından saçaklanıp gelen filizlerin fidan boylusu sen bahar

Püüür pür eğilmişliğini eğer ki bir söğüt dalı ve serçelenmiş yuvada

Eğer ki, dolunayları arkasına düşürmiş Alposlandan sırtı navruzlanmış dertlice dağ

Her bir yamacı öpüp koklamaya doyamadığımı desem ki, beni keremine yakan tomurcuk

Böyle bir yeri kabul edip hoyrat sesiyle başı boş rüzgarların

Çeşmelerin ılgasına yağmursa.. al ..! götür bir de benden olsun diyerek ilk gözağrılarımın

Höyükten belki beni,

Esen estiren karayelli

Belki çayırlıktan, poyraz poyraza bozkırları örtülenen

Desem ki, deliyim, hem de ne mecnun..Sızısında gülümsediğim yaram sen..

Ötem, berim, dünüm ve yarımım..

Fikrimde sen

Hayalimde sen

Sılam...

Toprağım..

Seyfi Karaca