Hoyrat Eylülcesi

Artık neye sayarsan say gayrısını

Suya süzülünce sunalar

Bahar gülçiçeklenince dallarda

Selam ederim gülüm ben sana

Artık...

Haramsız ve haramisiz

Hayatı dosyalar gibi çok numaralı takvimlerin dilinde

Rüsva rezil

Hoyrat ellerde sökülüp atılmadan canevimiz

Kalbimiz gönlümüzün ardında

Göğün bir ucundan

Bir ucuna uçurtma aklıyla delicoş

Günümüz gülüm...

Başında heyheyler esen kavak yelleriyle

Dünümüz ve günümüz

Yarınların üstü karalanmamış sefasına

Ben sana mut,

Sen bana mutlucaların ballı güllü sofracısı

Eflatrun güzelliğiyle aldan yeşilden

Türlü gizlerden eğilmiş omzuna yazlar serdiğimiz

Artık neye sayarsan say buzdolaplı yalnızların

Eylül müş..

Hazanmış

Bilmem ne bilmem ne vakit...

Senden yola çıkıp bana varan hasretlerle

İçin için harelenip büyüyen

Hiç bilmezin uzak yamaçlarına başını çarpıp

Hüznün illerinden geri dönen

Cevri cefasıyla yankısıdır

Beni kendinde bulan tiz sesin

Ve Issız adalarından kürekler çeke çeke

Türlü türlülerden sararıp solan

Kolun kanadın

Neye sayarsan say sıcaklığına sığındığım

Has kokunu

İnsan koynunu sevgilim..

Selam ederim..

Avunduğumuz samanlıklarda tutuştuğumuzdan

Hayranına yandığımız seyran

Korateşli devran olunca...

Nrye sayarsan say külümüzü gülüm

Ve içtiğimiz şuncacık bir yudum aşktan

Umman olup

Kooooos kocaman

Akıntılarına dalyalar vura vura

Boyluboyunca derinlere daldığımız

Seyfi Karaca.....Eylül / 10