Hırçın Bir Yürek

Desinler, çılgın yürek çarptı tam yirmi beş yıl

yaşama girmeye çalıştı hep

karınca yuvalarına, kelebeklerin karıncıklarına

Desinler, uslu ve durgun gözükerek. Ondandır

Desinler, ayaklarını bir yay gibi gererek yürümesini

yerdeki karıncayı bile ezmek istemediğinden

Desinler, ezdi kendi çılgın yüreğini tam yirmibeş yıl

Desinler, tam yirmibeş yıl, insanları hoşgörerek.

Son ikibuçuk yıl zaten burda değildi,

Desinler, bulutların üstünde görürdük onu çoğu kez

dünyanın en sade ve akıllı kızıyla gezerken

anılarını günde üç kez tazeleyerek

Desinler, çayı bile acıydı, şekersiz içerdi

Desinler, “Allah kahretsin”di en sevdiği, kullandığı sövgü

allah’ın olmadığını da biliyordu çünkü,

Desinler, içleri biraz olsun titreyerek.

Başının eğriliğine ve diline aldırmadı

Desinler, yaşamın en büyük olduğunu görerek.

Biri de vardı adı dişi geyik anlamına

Desinler, ama o geç kavramıştı neden o şiiri sevdiğini

tabii neden sonra. Ve hep böyle anlayışsızlıklarla

sevdiklerini uzaklaştırdı kendisinden

Desinler, her keresinde, kendisinden çok sevdiğinden.

Garip bir çocuktu zaten, tam yirmibeş yıl

Desinler, yüreğini çiğneyerek geçirdiği, anlardık

gözlerinden:

- Kötülük etmek istemeyen ilk insandı -

Desinler, onun için sevdiklerinin sayısıyla övünmedi,

nitelikleriyle, kavgacı oluşlarıyla övündü

Desinler, başkalarının dediklerine aldırmayarak

yaşadı tam yirmibeş yıl ve anladı son günlerinde

bir şiiri, bir olguyu başkaları için yazdığını

Desinler, son isteğiydi burnunu burnuna dayamak

siyah saçlı, siyah gözlü esmer bir kızın

Desinler, yaşadıkça aynı çatı altında beraker olmak

ölürken dağlardan tek bir kaya gibi yuvarlanmak.

Yüzme bilmezdi ama sanki hep bir yarıştaydı

Desinler, şiirleri suyun yüzüne son çıkıslarıydı.