Hiciv Vadisinde Bir Tecrübei Kalemiye

Bir varmış

bir yokmuş.

Develer tellallık edip satarken develeri,

bir benim babam varmış,

bir de bir zatımuhteremin pederi.

Benim babam,

dazlak kafalı ufak tefek bir adam.

O bir zatımuhteremin pederi

İkinci Sultan Hamidin

meşhur hırsız seraskeri.

Benim babam,

dolu koymuş

boş çıkmış,

bütün ömrünce çevirmiş simsiyah defterleri.

O, bir zatımuhteremin pederi -

Yemen çölünde açlıktan ölenlerin

suyundan, ekmeğinden çalarak,

kumun üstüne akan kandan

yüzde yüz komisyon alarak

han, hamam, apartıman yapmış...

Ey zatımuhterem!

Şaire, "Kısa kes, diyelim, sözlerini!"

Ölmüş sizin serasker

peder.

Benim de babam öldü.

Ve dünyaya yummadan evvel

ışıklı çocuk gözlerini

siz onun yanındaydınız.

Son beş papelin hesabını vermeden ölmesin, diye

kalbinin atışını saydınız.

Tutmuyordu babamın öpülesi elleri.

O eller..

Babamın gözleri artık

simsiyah defterleri göremiyordu...

Fakat yine siz haklısınız:

o gündü hesap günü.

Taktınız tenezzülen kendi elinizle siz

bir ölünün burnuna gözlüğünü,

beş papelin hesabını istediniz.

İşte o hesabı şimdi ben veriyorum.

Size bir tokat

borcum vardı.

Dikkat!

Kolumu geriyorum.

İkimiz karşı karşıyayız.

Sizin peder ölmüş.

Öldü benim babam.

Karşı karşıya kaldık iki meşhur adam.

Benim şöhretim nerden gelir,

ben neyimle meşhurum -

-MALUM!.

Size gelince:

sizi meşhur eden şey:

hırsız bir babanın kanlı altınlarını çalan

hırsız bir oğlun parasıdır.

Sizin şöhretiniz:

lanetle dolu bir yükün

çuval darasıdır.

Şöhretiniz:

kıvrak çengiler, büyük kemancılar veren

çingene çadırlarının yüz karasıdır.

İnanmazsanız eğer,

karıştırsın alim efendiler

kalın yapraklı kitaplar gibi seneleri:

anlarsınız ki, Edirne boyu

çingeneleri,

görmemiştir soyunuz gibi bir soyu...

Bir varmış

bir yokmuş.

Develer tellallık edip satarken develeri,

bir benim babam varmış,

bir de bir zatımuhteremin pederi.

Ey zatımuhterem!

Ölmüş sizin serasker

peder.

Öldü benim babam.

Karşı karşıya kaldık

iki meşhur adam...