Herşey: Oda Kırbaç Ayna’dan

EK III: DÜŞLER

ölüler sessizce çekip gitmeli hayatımızdan

bıktım kendimi yaralı

bir geyik gibi sırtımda taşımaktan

anı defterlerinin arasında kurutulmaktan

aslında hiç yaşanmamış olduğunu sandığım

o eşsiz yazdan

ölüler sessizce çekip gitmeli hayatımızdan

o düşü gördüğümü sana söylememiş miydim? o kadar mı

aldattım kendimi sana bunca yakınken.bunca yalanken ya-

şadığımız tek kişilik oda.

odalar. onlar. en yalın gerçeğimiz. ken.

bunca,

hayatı aynı anda nasıl yaşadık hâlâ

bir anlam veremiyorum kendi yalanlarıma

o düşü gördüğümü sana söylemiştim, emin değilim. simsi-

yah bir odadaydık ikimiz diğeri yoktu. diğeri yoktu bizi

kendimizle avutacak.

yetmedi çırılçıplak soyunduğumuz. daha da

çıplak olmalıydın çünkü dahası vardı çıplaklığının

derini soydum incecik. gittikçe daha şeffaf oluyordun kork-

muyordum bundan. kıpkırmızı titreşiyordu elimin altında

etin. göğüslerinin içi sapsarı yağ tanecikleriydi. incecik, be-

yaz, parlak sinirlerle doluydu her yanı

onları öylesine içten emdim

simsiyah bir odadaydık, artık eminim. o düşü gördüğümü

sana söyledim

sana başka şeyler de söyledim, artık önemi yok onların.

bunca yıl kendi yalanlarımla

ben ne mutlu yaşadım.

ölüler çekip gitmeli hayatımızdan

çünkü bir tek sen kaldın inandığım.

hatırlar mısın seni görmüştüm düşümde. bir kır kahvesinde

oturuyordun sarı tüyler vardı bacaklarında. göğüslerin çıp-

laktı

garson mağrur bir söğüt dalı gibi uzanmıştı yanına. elinde

pembe kapaklı bir kitap vardı. seni okuyorum, demiştin.

nasıl bir kitaptı, ne zaman yazmıştım, bilmiyorum. pembe

kapaklı bir kitaptı yalnızca

46.sayfayı açtın. daha dünmüş gibi hatırlıyorum

daha ölmemişsin gibi,sımsıcakmış gibi

avuçlarının içi,annem annem üstümdeki

hırkayı daha örmemiş gibi hatırlıyorum

46.sayfayı açtın.

kırmızı bir rujla altını çizmişsin bir dizenin,düş işte.

kırmızı bir rujun varmış gibiydi zaten

dudakların

bu dizeyi ancak bir kadın yazdırabilir insana

diyen sesin hâlâ kulaklarımda

oysa bir tek kadın bile tanımadım ben hayatımda

o dizeyi yazdıran zambak kokulu

küçük bir kızdır olsa olsa

hâlâ pişmanım bu gerçeği

hiçbir zaman söyleyemedim sana