Her Çocuk Bir Nazarlık

Anneciğim…!

başucumda bana anlattığın…

“Temel okula yeni başlamıştı.” fıkrasını hatırlayınca

işaret parmağını bir namlu gibi üzerimde gezdiren Öğretmenime…

gülen yüzümle sobelendim

.

en iyi arkadaşım ölen “Mırmır’ı” hatırlayınca da

ağlayan yüzümle

.

bana…

derste gülmek, ağlamak, konuşmak yasak dedi

ve hatta sevmek bile yasak dedi

.

oysa sen…;

konuş dedin…konuşmayı

sus dedin…susmayı

gıdıkladın… gülmeyi

kucakladın…sevmeyi öğrendim Anne…!

.

sen uyumadan büyünmez derdin

Öğretmenin sınıfta uyunmaz diyor

.

kafam karıştı….

.

konuş diyor

sus diyor

çocukça diyor

sen çocuksun bilmezsin diyor

ama yine de sürekli soruyor

.

sanki ağaçkakan beynimi oyuyor…!

.

hani ben…!

bir çocuğun…zamanla adam olacağını

.

büyümenin…çocuk olmamak anlamına gelmediğini

.

öpüşünce insanın bebeği olmadığını bilmesem neyse…

Öğretmenim,

çizdiğim resimlerde…;

“Neden çocukların elleri, kulakları hiç yok? ” diye soruyor Anne…!

.

O’na abileri, ablaları anlatmamış mı ki…;

Okul’da…

öğretmene sobelenmenin cezası

kulakları çekmek,

avuçlara cetvel yemek

.

ve tüm resimlerimde “Niçin…

-senin…

meleklerin tuttuğu “El Feneri” ve “Dünya’nın Sobası” dediğin-

Güneş var? diyor

.

sanırım,

sokak çocuklarının en çok ellerinin, kulaklarının üşüyeceğini

.

geceleri…çocukları devlerin kaçıracağını bilmiyor Anne…!

...

..

.

/…oysa…;

okumasını bilene…

bir çocuğun yüreği…kırk ciltlik romandır

bazen…

boyundan büyüktür gölgesi…sırrı “zamandır”

.

//… her beşik sallanmak ister

bahar bilir annesinin yüzünü her çocuk,

babasını masal…gökkuşağına inanmak ister

yıldızlar…

gökyüzünün sivilceleridir

her karanlık…güneşle aydınlanmak ister…//

*

**

***

“kılavuzum ol…

çocuk parkına dönsün sol yanım,

umut saçsın yarınlar için her ufuk…!

-umuttan gayrisi eğlemez bizi-

yüreğime umut eken özgür çocuk…! ”

…

..

.

1983

tahsin özmen,bez bebekler de üşür,çatım ajans&baskı

yay,ank,2006

Tahsin Özmen