Hazar’a Ay Döküldü

göle bakan dağın ufkunda

bir kadın uzanır iki canlıdır

suya en güzel ninnilerini bırakır

her gece ay hazar'a dökülürken.

kimler geçti bu ovadan atları eyerli

bir ağıtın yakıcı sesini katarak günlerine

nehre bakan bir çift göz olur her sabah

ovanın kapılarını çalan bekleyişlerde

fırat bir bozkırın göğsünde dinlenir

gökkuşağının büyüsüne kanat gerer alıcı

kuşlar

ak bulutlar geçer gün batımında

suyun teriyle biçimlenen

bir haberci olur ülkeden ülkeye

köprü kurarak.

taşların serüvenidir tarihi unutulmaz kılan

susan çanların çarşısında bedestenlerin

serinliği

kilimler dokur gencecik kızlar terini ipeğe

katarak

düşün ardı sıra akar yolculuğumuz

bizi toprağa sefer eyleyen.

ikiz çocuklar koşar birbiri ardından

biri gecedir gündüzün yastığına yüzünü seren.