Hayat Gül Kokulu Bir Sığınak Yine

gözlerimin önünde ıslak dağların kabaran yalnızlığı

ne varsa uçurumlar eşiğinde

hüzünlerle yalpalayan ne varsa

gözlerimin önünde

ve hayat gül kokulu bir sağanak yine

birşeyler anlatmak istiyor hayat

ve alıp götürmek bir şeyleri kurt sofralarına

gün batıyor

gün batıyor bukağısı paslı bir sevinç oluyor yalnızlığım

unutuyorum sevgilim suretini

durgunluğun “niçin”di unutuyorum

gün batıyor ürkek yıldızlar dolanıyor yalnızlığıma

umurumda değil ne yağmur ne ayaz

ne de kerpiç kokusu havada

unutuyorum/sabaha/kadar/ gün batıyor

sonra bir akasyayı okşuyor gözlerim

geciken sabahlara koşuyor kuşlar

gözlerimin önünde

ve hayat gül kokulu bir sağanak yine