Hayat Böyle mi Yaşanmalı

Etraf bir yığın insan kalabalığı

Çığlıklar yükseliyor masmavi gökyüzüne

Gökyüzüne çıkan ya hüzünler bulutudur

Ya da sevinç gözyaşlarıdır toprağa süzülen

Toprağa can veren bir damla su misali

Yeşili bitmiş,çoraklaşmış yüreklere

Bir damla su arıyor insan

Etrafında bunca deniz,okyanus varken

Bir çağlayana emanet edilmiş tuzlu yürekler

Tandırdaki çamura bulanmış ekmek misali

Tadı bozulmuş,hamuru yoğrulmamıştır duyguların

Son kullanma tarihleri çoktan geçmiş hayaller

Fırtına öncesi sessizliktir insanın umutları

Korsan değerlerle bitip tükenen bir ömür

Çığlık çığlığa bağıran bir vicdan

Soluk soluğa kalmış nefesler demeti

Bir tiyatro sahnesinin son perdesi

Olur da salondaki insanların yuhalama korkusu

Olur da daha erken biterse bu ömür sahnesi

Yahut tümden kapanırsa umutların salonu

Geçmişin balkonundan bakamıyor ya insan

Ya yükseklik ya da ulaşamama korkusu

İkisi de yer bitirir ya düşlerimizi

Hani derler ya;

Bizi diğerlerinden farklı kılan umutlarımızdır

Umutlarımızı yaşatmak yerine

Bizi yaşatan umutlarımıza sarılsak

Onların ışığıyla aydınlatsak önümüzü

Kim bilir belki de daha güzel ve anlamlı geçirirdik

Bu emsalsiz ömrümüzü...

Recep KARAGÖKÇE