Hayat Bahçesi

Bahçe tarumar. Ama gözler önüne serilen

Görüntünün sesi mi olmalı sözler? Serçe

Cıvıltıları, çan sesleri, at pislikleri,

Rüzgârın kuru yapraklarda bıraktığı

Hışırtı yapışıyor sanki yirmi yıldır

Kullanılmayan bahçeye, babanın ölümüyle.

Toplumsal arkeoloji mi ırgalayan beni

Tahrik eden, edilen bir leş kargası gibi?

Meraklıyım. Budanmamış güller çılgın

Palmiyelerin kuru dallarının altında,

Kendiliğinden ölen çiçekleri toplanmamış

Zakkumun. Gübre ve çürüyüş. Tohumdaki ev

Kale gibi gözlüyor şimdiki ve geçmişteki

Yaşantıyı: Kız ve erkek çocuklar burada

Denge buldular nilüfer yapraklarında, çember

Çevirmişti büyükler havuzda, sonra fırladı

Resimden haylaz damat ve gelinler. Ama

Onlar bir kez kapıdan girdiler mi

İçeri, gözleri parlardı babanın, ayrıldılar mı

Bir kaptan bakışını giyer, şapkasını geçirir

Sözüne, kimse evde durmak istemezdi

Tanışmamak için gözü dönmüş yalnızlıkla.

Oysa ölümün görevi ne, gelir padişah

Tekillik. Tek, sonra birden aynı

Merdiven basamakları, aynı işçilik, aynı

Anlamı bulunca evin biçeminde, dünya

Ne kadar acı dolu, herkesin kendi

Kefesine uygun dağılan. Acı aynı,

Zevk de, ama kefen ne kadar geniş

İse, ağırlığın ne kadar fazla ise

O kadar götürüyorsun işte öteye.

İstanbul, Heybeliada, Kasım 1996