Hasretini Çekerken

kavuşmanın yerindeyiz tam yerinde sevgilim

ele bakıp bu havayı ellerinle iteleme

ellerimi uzatamam dokunamam parmağının ucuna

iki parmaklığın arası iki kolboyundan çok fazla

yine sen gel yine sen gel yine sen gel

omzum olsun başına aradaki paslı engel

açtığını göreyim saçlarını sardığın çiçeklerin

doyumsuzluğunu yaşat, hasretimiz adına birbirimizi uzaktan sevmenin

nevrimi döndürüyor geceme sızdırdığın sevi iksirleri

tırmanıyorum kızgın çöldağlarını

ve tarıyorum kum bayırlarının bakır saçlarını

serabımda, tadılmamış şarapların kurulduğu üzüm bağları

bir de sen KOPAR BENİ diye sarkan olgunlaşmış asma üzüm salkımı göğsünde

ikircimler birbirini kovalıyor içimde

bu salkım benim için HAVVANIN YASAK ELMA'sı

ve benim gücüm yasal mı bu yasağı kırmaya

içimdeki mahzenlerin bordo şişeleriyle

bu yasallık yeter miydi seni şarap kurmaya

ayakların sızısı kalçalara vuran karasularına

merhem taşıyan çarıkların manda gönünden olmasıydı

ve karşılığını hasretimizde arayan bir çileyle

katılmasaydın ilkdirilenler arasına kendiliğinden

küller içinde küllenen sevilerini türkülerken

seslerini öptüğüm alfistanlı kızların vaadleri gibi

seni de silerim serimden

nevrimi döndürüyor geceme sızdırdığın sevi iksirleri

ben yükseldikçe gece küçülüyor gözümde

kızıl şafakların kuşluk sütlerini sulayan ıslıkları çalıyorum

ve tarıyorum parmaklarımla kum bayırlarının bakır saçlarını

belki de hiç silinmeyecek içimden

çöl eşkiyalarının hummalı baskınlarında üstümüze düşen gölgeleri

ve belki de bu yüzdendir yüreğimin

çöken barikatların çürük tahtalarını böyle pervasızca yakmaya çalışması

zaman bile yetmiyor durdurmaya

yüreğimin bu yönde sürüp giden havariliğini

bir yandan da diyorum ki

varsın korksunlar o tahtaları o barikatlara çakanlar

varsın dağlansın

ağzımdan çıkan gül dikenlerine habersizce değmiş gibi elleri

sevgilim yine de biz

kavuşmanın yerindeyiz

tam yerinde

ele bakıp bu havayı ellerinle iteleme

Kasım 87