Harç Çeken İşçiler

Harcını çekiyorlardı yapının,

kara bir don, belden yukarsı çıplak.

Yıldızlarını çekiyorlardı evin omuzlarında,

pencereden görünecek dallarını, komşunun yarısını,

ağaçların arasında kaybolan yolunu,

durulacak yerlerini çekiyorlardı, bütün o noktaları,

aşkı, ki saklanırız çoğu kez sevişmek için,

köşeleri çekiyorlardı, merdiven başını,

mutfağın sofaya vuracak aydınlığını,

bir kızın ölüşünü ansızın

iki kapı arasında, yaz başlangıcı olabilir,

saksılar olabilir, hasekiküpesi, cezayirmenekşeleri,

yalnızlıkları çekiyorlardı, öpüşleri,

karşı çıkışları, susmalara karışan böğürtleni,

bir denizden uzaklara çıldırmanın sevincini,

bükük beli, koltuktakini, sofada yürüyeni,

kaynayan çaydanlığın mutfağa diktiği

o kokulu ağacı, kabuklarını döktükçe büyüyen,

semizotunu masada, maydanozu, domatesi,

kaşığa uzanmayan eli ve lokmayı boğazda düğümlenen,

doğacak oğlanı ölmeden önce

bir nisan yağmurunda avucunda güneşle.

Çay soğumasın, bu reçeli seversin sen,

orasını çekiyorlardı işte, tam orasını,

umutların ömrümüzden döküldüğü yeri

ve ev yükseliyordu yavaş yavaş kaderine doğru.

Onlarsa gün batmadan gidecekler.