Hanisin....

Yüzeyleri kodlanmamış gökyüzünden torpidosuz kızaksız

Fırtınalar kopunca sen karışıyorsun zamanın alabulacasına

Artık... kendi koynundan sökülen şafak mıdır

Çağla kıvamında kar mevsiminden uyanan çiçek mi..?

Sıra sıra dağlar diziliyor aklıyın her izi bastığı hayale

Dereler süzülüyor haritasız gönül toprağında, çaylar buğlanıyor bahar tütsüsünde

Uykuda kardelen ömrü uyanıyor billur bakışlı ve tazecik

Çıkrıklar eğriliyor atılmış her ilmekte hayatın binbir hallerini okuyan davete

Fırtınalar kopunca sevda kuşlarıyla bir uçkun

Dalgalar boy veriyor yaşam derinliğine süyeeeem süyem

Yavan yüreğinde hayal kuran düşlerdeki denizen çığlıklar çınlıyor martımsı

Sarı çiğdemlerle nergisler deli çağında, sevgili ayyında

Tükenmesiz yılların ardına düşüyor bir yudum çığ

Devresinde olmadık dertlerin deryasına dalıyor büyüdükce masal ve çocuk

Divanelerin dindiği herşey saklambaç oluyor yazıya ve söze

Sonra keşfe çıkıyor toz topraklara bulanarak, özünü aslını doludizgin

Devresinde sönmüş bir mumun sürüklendiği serüvenden yanarak

Ey bana yar olan dünya

Hanisin...

Nerdesin diye....?

Seyfi Karaca.......Aralık / 11