Hançer Vuranda Yaraya

Kuyu başlarında yaz yangını serinlik

Cümle göçmen kuşları gökyüzünü mavileştirende kırlangıç

Tozlu yollara bırakılmış izlerden saklısız bir yol bulup sessizlik

Durup dinlemeye susayazanda nöbetle dağa taşa insana

Dudaklarında ıslatılmış yürek harcının yerine varmakla müşkülüdür aynadaki giz

Çıkar dalda dut ile ballanır

Çıkar arkını süren hevekte teveklerle tüllenir

Çıkar tomurcuk tomurcuk...

Gelincikte gülde morsümbüllü bağlar diye görünür

Karadan sarar sevdalı makara karadan...

Ve dikiş tutmaz yaradan işler meyli meşkin,

Göze hoş,

Arzuya tir

Gönle ziyade

Çıkar ...aşka sarhoş seyir sunan iller ile gezinir

Bazan da mektup molasıdır

Telli turnaları sıla diye oertalıkl yerlerde müjdeleyen

Her yoldan geçene selamı var demeye güne güneşe toplaşır cümle alem

Toprak damlı evlere yuva çeken özlemlerle çağrıları çığlıklı

Çıkar...

Aşkın kalp atışlarını yoklar dönen kilitteki güvercin nabzı tez bir vakit Menteşede

Dağlar yamaçlara durur, çıkar tepelere bozlak rengi türküler

Dereler çıkar durulur akarsularında dünkü karların

Çıkar yazın bir vakit güzbahar

Selvi kavaklar başından aşkın yelerini eser sineden

Sunalar süzülür sanki deliçağlayanlar sırtında pürdivanelerde per perişan

Seslenmeye yakın bir ana yakalanmışlığından beri yarınsıza yüklü hazan

Kelebekler halinde

Buruk bahar dilinde

Çözülmüş dillerden kanatlanmış yazı susayan çiçeklere

Hançer vuran yaralar kanarken

Seyfi Karaca...........Ocak / 12