Halden Iraktan

Ay tutulmalarına nefes aralığı kadar yakın

Soğuk ve serin ormanların çamlıcalar hikayesiyle koryangınları alaflı

Ilık rüzgarların seslendiği fısıltılarmış gizlicede kalbi konaklanan şehir

Ayazı sırtlanmış kervanlarla yol tutarmış ışıktan şafaktan yaylı kemanlarla katarlı

Üstte trenler geçermiş demir devranından köprülerin başını tutarak

Derin derelerde nehirler akıp gidermiş deli...hem de ne deli...

Sazlanır

Sızlanır

Benzi küle dönen bulutların yanık genzinde yağmuru hıçkıran araflık

Ne var ki...

Kilidini kendi kırarmış kafesteki sevda kuşu

Kanatlarına sığınan bir öksüzlüğü göçmen çırpınışlarıyla turnalara seyredip

Kırlangıçlara yazaylarını tembih edermiş

Okyanus sumruları ve damdaki güvercin...

Ne var ki...

Dupduru şavkında solgun endamlarını kıran gülenaz...

Güzün güneşlerini soluklanarak eylül arkasında yaslı duvarlar

Sonra sonra postahanelerine nameler yazarmış kendi aynasında hüzne bakınan günbatımı

Ocağı sönünce ekin savuran harmanın

Akşam olmaların özlemleri tütünce

Çırası yanınca dolunayların kara...kışlara...

Kül sızgınında susup ayaz açıklarında yalpalanan kandiller

Düşlere dalarmış dar günlerinden göçüp giden

Halden ıraktan

Yoldan uzaktan...

Seyfi Karaca...........Mart / 12