Habersiz

Oynaşan çocuklarına baktı

Onlar her şeyden habersiz

Oyunlarına dalmışlardı…

Sofrayı hazırlayan karısına baktı

Kendini o an diğerlerine adamıştı

Kendinceydi, habersiz…

Bilek saatinin tik-takları aşmaktaydı zamanı

Saniyeler kendinden habersiz…

Soba, için için yanıyordu

Odunundan, kömüründen habersiz…

Balık satıyordu dışarıda seyyarın biri

Ayakları gidiyordu habersiz…

İri iri kar başladı camlarda

Onun içinde esen fırtınalara karşın

Aniden süzüldü sessiz akşamlarına

Gözlerinde belli belirsiz yaşlar habersiz…

Alaca karanlıkta alacaklılarını düşündü

İstemedi takvim yapraklarına bakmak

İstemedi aylığından arta kalanı saklayan

Ceplerine ellerini uzatmak…

Kendince kahretti, gözleri daldı

Bir aybaşı akşamı sızıyla kaldı

Onun gibileri sessizce yutarak habersiz…

Muhip Erdener SOYDAN