Hasret

Sanmayın hasret, hayâli bir düşüncedir

Biraz evvel beni yolcu etmeye gelendir

Yüzü gözü kulagı var idi

bana yandaş oldu

girdi koluma dolaştık sokaklarda

Oturduk Boztepe’nin nazarında

Demli bir çay semaver kucağında

Dertleri kederleri yol ettik

Muhabbet öyle oturmuş ki, deminde

gece öyle bir yatmış ki pusuya

kulak kesilmiş bu doyumsuzluga

Hasret ile hasretleştik kana kana

Hatırı gitmez bin yıl daha...

Sarılıp kucaklaştık

iyi bak dedi kendine

beni hep hatırla, unutma dercesine

gözleri düştü önüne

Buruk, biraz sitemlice

Ve ayrıldık

gecenin koynundan kalkıp gelen

Sabahın soguklugunda...

...

Vedalaştık işte

Hasret’i gördü hissetti bu gözler...

Varlığını iyice Belledi yüregine...