Güzdür

güzdür

yapraklar

ayağa

düştüğünde

ve kuştur

göçmen

gökyüzü

güzdür

göçmez

kalır sızısı

ellerimin

güzdür

çünkü

anımsanır

tarihi

bütün

yenilgilerin

güzdür

ve kürttür

bir

yıldır

sarı

esmer

güzdür

demek ki

söylemeli

güzde

göçeni

ve göçmeyeni

güzdür

her çiçek

kendi

dağınca

alsın

rengini

büyüsün

her çocuk

kendi

dilince

Kasım - Aralık 1989