Güz Sarıcalarında Turuncu

Bez bebeklere kendi künyesini sarınıp

Yalnızlık bakan gözlerinde simsiyah göz yaşları irisin

Bilirsin

Alışıktır ırmakların yolcusu sularda

Sürüklenip giden çakıl taşları herşeyden çok mecnundur

Hayatı çöllere düşen bir kum tanesi oluncaya dek böylesi

Aşk-ı derya gezginlere kucak açan resimsiz aynalarda süpsürgün

Kaçak bir güvercin kanadını taşır koynunda ezel ve ebed

Turunculara iz bırakan rengindeki güzlere sarıcalar serperek

Çıplağına ayaz vurmuş gecelere konar çiğ ve soyulmuş portakal tadında buruk

Yıldızlar süsslenir solar, buzlu camlar penceresinde her gece

Bütün kapıları perde perde ışıklara kapanır

Gözlemekten gönlü yorgun

İnsandan umut kesmiş hanların

Seyfi Karaca........Temmuz / 2007