Güneşimsin İstanbul

Camilerin,türbelerin

Taşınla toprağınla denizinle...

Nursun bana

Güneşsin...

İstanbul’um

Her saatim sularında

Minareler elif sende

Rüzgâr elif diye ağlıyor sende

Penceresin kıbleme

İğnedir zaman

Yataklarıma yasak uykular

İbreler seni gösterdi İstanbul

Seni ve elifi bende

Bulutlar siyah saçlar olmuş sana

Kaç şehidin avucunda yıldızların

Sevmezsem seni cennet küser

Kaç kapının anahtarısın bende

Dilimde türküsün

Aşığın oldum İstanbul

Anahtar sesinde kulaklarım

Leyla kokulum

Yedi tepe kaç renksin İstanbul

Sislere bürünme yüzünü göster

Fatihin atının yelesi denizinde

Boğazına tıkandı mı hıçkırık

Son bir gül mü?

Toprağında açan

Dün yüzüme gülüşün

Fatihin atının yelesi denizinde

Ağlama İstanbul aman

Gökler mest olsun her sabah seni görüp

Konuş güneş güneş

Suçlusu ben miyim bu aşkın

Aklımdan çıkmıyor bulutların

Mavi göz gibi denizlerin

Ne o martılar gelinlik tellerin mi?

Topkapı elmas gibi parlar

Yıldızlar gibi camilerin

Sislere bürünme İstanbul aman

Fatihin atının yelesi denizinde

Kuyulardan derin kollarda Zeliha mısın?

Anla hangi kitabı açsam seni işaret ediyor İstanbul

Okunla vurgun olduğum için

Ölümden öte sevdanın oku

Bir yangındır sensiz saatler bende

Türküm kalacak semalarında

Cennet kapılarını açtı tutkuma

Gül kadar ömür biçilmiş mutluluğuma

Denizini alsam sırtıma

Dağları koltuklarıma

Yedi tepen yedi çiçek İstanbul’um

Bütün çiçekleri yüzünde toplayan Leylam

İsminin yağmurlarında yıkanışım

Osmanlı kokulusun İstanbul’um

Fatihin atının yelesi denizinde

Taşında, toprağında okunur o devin tarihi

Yiğitliği, izzeti

Koca çınarsın kuytunda kardeş ağaçlar

Öyle bir yarsın ki İstanbul

Yedi düvel gelse verilmezsin ellere

Güneşimsin dönüyorum etrafında

Bir yanağım gündüz

Bir yanağım gece

Denizlerin anne kokulu

Boşalt içime öyle susuzum İstanbul

Canımsın, annemsin