Güneşi Çağırırmış Yüreği Üşümüş Her Çocuk

/… sokak lambaları dururken…

boyun bükmek sarı çiğdeme yakışmazmış…/

.

biraz ayrılık kokarmış her istasyon

verilip de tutulmamış söze… ihanet sorulmazmış

ve

ne kadar sevgiden yoksunsa yürek…o kadar ayazmış

.

bazen dünyayla savaşırmış insan… kendisiyle barışmak için

bazen yapraklarını dökermiş ağaç…üşümüş gölgesini ısıtmak için

..

kimi zehir kimi şarap

kimi viski kimi kezzap içermiş

kimi kesmeyi unutmuş makas misali…

hayatı ağzında geveler

kimi de yaşamın zorluklarından gölgesinin suflesiyle geçermiş

...

ağa düşmüş bir balık telaşıyla tutunurmuş insan yaşama

alışırmış yüreği sızılara

uçmayı öğrenirmiş kanatları kırıla kırıla

ve mutluluk bulurmuş gül bakışlı bir yarin gülüşündeki pırıltıda

.

eğer bir de gönüldaşı olursa…

yatağının boş kalan yanı sıcaklık hasreti çekmezmiş

….

//…yürekteymiş en onarılmaz yara

sevip sevilmezse…hiç geçmezmiş…//

sanırdım ki…

-yük saymaz mazlumun külfetini insan olan

ve

yaraya sürülürse...dert içindir her derman-

.

ama sonunda anladım...!

bahar uğramazmış darağacının acılı dallarına

müebbete sorulmazmış zaman

başkalarının düşünü görürmüşüm

kül sanmışım kendimi...ateş olup yanmadan

..

her yıldızı alev bilirdim mumların tepesinde yanan

sağa sola sallanan bir köpek kuyruğunun…

mutlululuğu kadar bile değilmiş mutluluğum

meğer gökyüzüymüş renk hırsızı denizleri mavi kılan

…

cücelirmiş büyüdükçe hayat

kamburuna küs bir beden

ve

sıkılmaktan korkulan bir elle

yarını kim yakalayabilmiş ki...ben yakalasam

-

velhasıl…

bölüşememişiz sevgiyi güvercin payı

“bazıları deva…bazıları ceza” imiş insanlığa

başım dönüyor tut dünyayı…düşecek tutmazsan

….

///…ışık vuracağı yüzü…

ağaç dalına konacak kuşu seçmezmiş

ve

- güneşi çağırırmış yüreği üşümüş her çocuk – hiç vazgeçmezmiş…///

1996

tahsin özmen,bez bebekler de üşür,çatım&baskı yay,ank,2006