Güneş Koksun Yüzün

Kör-kara karanlığa giyindi hüzün

Şafaklara soyunan tahammül-üstü

Karanlıktan fışkırırken gölgem

Üstüme kapaklandı yarınım…

Yarı cansız uzanmada

Yer kapan siluetimde

Yarının eksik görülmüş

Puslu hesabıdır, ödenen…

Binbir mum azdır, Ustam!

Azdırmada güneşi pusuda

Güneş-üstü devinir durur

Aydınlıkları gebecil…

Puşta inat

Ve illede kötüye inat

Güneş hep doğsun

Gündüz hep olsun…!

Aydınlığa selam dur,

Dön yüzünü güneşe,

Dön birden tam geriye

Gölgeni/Siluetini ötele

Damarların patlarcasına

Karanlığa söv…

Bir daha

Hep daha…

Güneş çalsın hüznün,

Güneş koksun yüzün!

Doğan yeni gün olsun,

Aydınlığa duyulan özlemde!

Bir adım daha öne,

Ve ille de hep ileriye!

Güneş çalsın hüznün,

Güneş koksun yüzün!

Müjdat Eraslan