Günağrımına

Elden bırakmaksızın yaman ve yabana sönük bir yıldızınki sonlu

Bıraktığında şaşkınlığın kadar birden bire ürpertilerle kayıp gidene kendiini

Apansız eteklerinden tutuşan kurtuluşsuz bir yangın gibi gözkamaştıran kıvılcımlarla

Sana herşeyini vermeye bağını bahçesini üryan etmiş kalbini duyup dinleyip

Hayatı öyle sarılmalısın elden bırakmaksızın

Ki

Hayat da bilsin kimini kimsesini ve sana günaydın diyerek

Çıralar yaksın aransın

Uyuduğun merihli geceleri seninle birlikte senli hayallere kanarak

Hayat seni senden sorsa gerek...

Ve heryerde heran gönlüne yazıp, gözü gibi baktığı seni

Üstüne aşk diye titreyip günün geceye karardığı yerden

Işık ışığa aşk diye uyanarak

Güne ağaran şafaklarla yeniden

Seyfi Karaca.....Ocak / 12