Gün Kararmasın Geldiğinde

Güz yakmadan gülün pembesini

avuçlarımda o, sokul yanıma

gülüşünle ısınsın bedenim

ve dudaklarımda acılaşan ıslık

adınla çiçeklensin

Serçeler göçe dayanmaz bilirsin

ne özleyen bir bakış kalır

ne de sımsıcaklığın

sular donar yürek üşür

sende kalır seni yakan

Uçurumlar açılır yollarında

buharlaşır çiy damlaları

Terli bir kısrak gibi gel kapıma

savrulsun saçların

yastığım kekik koksun

Uzağı yakın et

pembeleşsin çarşafın

ölüm kapımın tokmağında

ayrılığı iyi bilirim

ferhat olmıyayım dağlarda

Ey gülün pembesi ile

bir gülümseyişi paylaşan

kar yağıyor yatağıma

avuçlarım kutuplara döndü

gün kararmasın geldiğinde