Gün Işığı Serpelenmiş Eşikte

Alle lelli günışığı serpelenmiş eşikte

Nefes nefese çarpacakmışız gibi neredeyse

Zevk-i safa rüzgarları esmişliğin dengesini şaskınlığına yitirmiş

Kıyısı denizlerine batık limanların can kurtaranı

Caaaan.!

Isssız ılık ve sığınaksız

Bir göç kuşunun son kanat yorgunluklarını yolüstü hanlardan birine

Biri değilse öbürüne bırakırcasına soluk soluğa

Ayakları yosun bağlamış merdiven yokuşuydu, koptu düğümler, çaktı çıra

Saçaktan,

Daldan,

Duvardan ıpıl ıpıl başaşağı dökülüp giden hayretim

Ve en kuytularına düştüğüm kimliği belli savrulmuşluklarımdan

Belli ki , başım dönmüş ,

ince yerinden yoklanmıştı kalbim..

"Bu yüz, bu zülüf, bu bakışları kendine bela bıçkınlık

Bunca güzellik !" ancak diyebildiğim kadın;

Durdu, döndü,

"Geçinip gidiyoruz saydıklarınla

Hayata ve bana bakacak kadar lazım olanlarla" der demez

Sendeledi birden güneş,

Yerinden kımıldadı yapraksız ağaçları deşip delen gölgeler

Ve ben ;

" Çok daha fazlasıyla bütün bunların hepsi sana aşktan emanettir" derken

Titredi ışık, kendi gülümseyişlerine yakalandığı kadının

Bütün bu rüyada

Ağır usullara adım değiştirdiği anda vakti zaman

Kar suları dengeye ılıdı, güneş aktı gün kucaklarına ve kordonsuz saatlere

Toprağın uykusu

Melulünden yenidoğdulara sırıl sıklam ödünsüz

Baharmış galiba sessizliği uyandırmaksızın duyan

Bir damla buz yankısıyla sanki bütün sevdaları kip diye kesilip

Edeceğini etti toprak tüttü gitti,

Yanmış bir ateş gibi

Divanesine susadı

Seyfi Karaca