Gül Kokuyorsun

Bedenimin yarısı kış

Diğer yarısı sonbahar

Hep mahşeri yaşıyorum

Birde seni özledim

Güzel yâr

Seni düşlüyorum

Gözyaşlarımla

Islanan yastığımda

Sen gül kokuyorsun her dem

Bitmeyen acılarımın arasında

Sıcak gülüşünü unutamam hiç

Ey sevdiceğim bad-ı sabah yelim

Sende yaşadığım o bahar gitmiyor aklımda

Hayalle, düşle

Sarsılıyorum

Kırılganlığım üzerimde

Gözyaşlarımla ıslandı seni arayan şu ellerim

Zaman kritikse bile gel, sarılayım ince beline

Ay çırılçıplaklığında

Aşk limanına girmiş

Sana sarılmıştım sıkıca

Ey ürkek kekliğim

Suna boylum, narinim

Benim güzel çiçeğim

Ben o nazlı, masum bakışlarında mest olmuştum

Nicedir dudaklarımda ateşin var, nicedir sarhoşum

Mehtaba bıraktığın

Misk-i amber kokun sindi yeşil, sarı, al güllere

Kırlarda sıska, kırçıl çiçeklerde seni kokladım yâr

Ateşböceği dolaşırken o bembeyaz taze bedeninde

Ay ışığı öperken

O bembeyaz göğsünü

Suskun keskin bir haz

Damarlarımda dolaşıyordu, içime doğru

Tenhalığı sevmeyen gözlerim uğraşırken seninle

Kalbime vatan sevgisi gibi hep aşkımız üşüşüyordu

Gülüşün sanki diyardı

İçinde yaşam hayat vardı

Ağlamamla, yalnızlığımla baş-başa kaldım

Seni istiyorum ülkem kadar, gel koşalım bir bahara.

Mehmet Çobanoğlu

20.082013

İstanbul