Gül Bahçem

ben geceyi, geceye yürümeyi sevdim ismini, anlamını sevdim ruhunu,

ruhunun bana gösterdiğin yüzünü sevdim,... gül bahçesine yalın ayak

gitmeyi sevdim dikenliklerden geçmeyi seçtim, dikenlerin batmasına

aldırmadan acılar içinde ilerlemeyi seçtim, yol uzun dikenler

fazlaymış, gül bahçesi kapılarını bana kapatmış, beni istememiş, bunu

bildiğim halde dikenliklerden ilerledim gülbahçesine kadar,bir umutla,

belkide görmem gerekiyordu ondan duymam gerekiyordu kapısının kapalı

olduğunu.. kokusu güzeldi geliyordu kokusu bana ama içeriye almadı

yaklaştırmadı yanına, bekledim kapısında dikenliklerde yattım gecelerce

kapısını açmadı bana.. şimdi geri dönüyorum geldiğim yoldan

dikenliklerin içinden acı çekeceğimi bilerek, ama başka yol yok, ne

kadar uzun olursa olsun sonunda çıkacağım bu dikenliklerin arasından..

bu sefer burnumu kapatıyorum kokusunu almamak için.. daha öncedende

denedim çünkü geri dönmeyi ama kokusu engel oldu geri çağırdı beni,

defalarca gittim ve defalarca geri döndüm kokusuna dayanamadım, ama bu

sefer son kez gidiyorum çıkışa kokusunu almadan, arkama bakmadan,

görmeden.. ne o güzelliği geriye döndürebilecek beni nede o eşsiz

kokusu.. bu sefer son gidişim dönmemek üzere çünkü biliyorum kapısının

asla açılmayacağını bana, son bi acı çekeceğim dönüş yolunda.. bu sefer

hızlıca gitmeyeceğim kavuşmak için değil çünkü bu sefer, yavaşça çıkışa

ilerleyeceğim yaralarımı sararak, daha az yaralanacağım bu kez. daha

uzun sürsede acısı azalacak yavaş yavaş..