Gözlerini Getir Öleyim

Gözlerini getir öleyim

Yarı umutsuzluğumun yaprak gibi döküleyim önüne

Solayım beter olayım gözlerini getir, öleyim…

Bilmeden çocukça sevildiğini ve bayram sabahınca beklediğini…

Kaf dağından güneş getirir gibi gözlerini getir

Getir gözlerini, öleyim…

Kimsesizim, ilk kez bu kadar suskunum, sana söyleyemiyorum

Yıldızlara uzanmışım her akşam bağlanmış, ve karşında yitirilmişim

Ne olur, gözlerini getir sevdiğim;

Getir gözlerini, öleyim…

Ben biraz şairim, biraz divane

Çarmıha gerseler öldüremezler sırrım sazımda değil, yüreğimdedir.

İstersen dost, istersen düşman gibi

Gözlerini getir sevdiğim;

Getir gözlerini, öleyim…

Ben yine kaybettim, görmüyor musun?

Şafak yangınından yaralı çıktım ve ben sevdiğim;

Gözlerinle yıkılası bir şiire başladım kaçtıkça sana döndüm

Ve artık gülü bıraktım, menekşe yaprağını, kitaplarımı…

Bu şiir bitsin…

Bana peşini bıraktığım bir hayatı değil,

Gözlerini getir sevdiğim;

Getir gözlerini, öleyim