Gözlerimde Hüzünle Sevdim

Ben seni gözlerimde hüzünle sevdim

Geride kalan iklimlerine eşlik etmek istedim

Uykularına girdim düşlerindeki firarları,

Karabasanlarındaki korkularını bildim

Cellâtlarını birer birer kurşuna dizdim

Ben seni ucu hep ıslak kirpiklerle sevdim…

Nefesinde papatyaların gölgesindeki kırların özlemini içtim

Kelimelerin yetmezliğinde bakışlarının çaresizliğini izledim

İfade etmek istemeyişlerimde isyanlarını

Kırılganlığında isimsizliğin ne demek olduğunu

Sessizliğin nasıl ve ne çok konuştuğunu bildim…

Ben seni arka odalarda, arka bahçelerde, arka pencerelerde sevdim…

Sen belki de başıma gelen en güzel şeydin

Tüm hücrelerime girdin beni en yalın halimle gördün

Binlerce kez dokundun yüreğime bir bilebilseydin

Ne kadar çok ben oldun, ne kadar çok sen oldum

Belki yangınlarımdan korktun geride bıraktığım

Belki kaçışlarımdan doludizgin sevdalardan

Zamansız vazgeçmiş gibi yapışlarımdan

Bense sana doyamayışlarımdan….

Ben seni sol yanımda yok olmayan bir sancıyla sevdim

Gitmek için her yola çıkışımda gidemeyişlerimin öfkesiyle

Kalmak için her direnişimde çabalarımın tutunamayışlarıyla delirdim

En mutlu anlarda bile boğazımda kocaman bir düğümle

Yanlışın içindeki doğrularla

Yaratanın yüzüme çarptığı en büyük tokatla

Ben seni göğsüme saplı bir bıçak acısıyla sevdim…..

Ben seni gözlerimde hüzünle

Sessizce

Gizlice

İsimsizce

Arka odalarda… arka bahçelerde… arka pencerelerde sevdim…