Gözler Yangın Şimdi

bunca yıl çığlıklar koşturulmuş bu yolda

deli taylar gibi ter içinde çığlıklar

savrulan bir yanlışa vurulmak için mi

yoksa dağları yırta yırta yürüyen

bir ırmak diliyle durulmak için mi

gözler yangın şimdi-ufuklar duman

dünya değişiyor-masalı koca bir yalan

tam kırk yıl bulandırdılar suları

nilüferleri dağlara taşıdılar

kekikleri çaylara

uğrun uğrun-ince ince-gizlice

ve sinsice yürüdüler karanlıklara

pınarbaşlarında yarpuzlar utandı

ormanda koknarlar

sonra leylak düşmanı bir akşam vakti

dünyanın değiştiğini buyurdular

ihaneti kanlı bir gelinlik içinde

yeryüzünün yatağında doyurdular

durduk düşündük sularla birlikte

dağlarla - ormanlarla - bulutlarla birlikte

durduk düşündük

nergislerle - nevruzlarla - güllerle birlikte

yok olan hiçbir çiçek yoktu yeryüzünde

durduk duşunduk

martılarla - turnalarla - güvercinlerle birlikte

yok olan hiçbir güzellik yoktu yeryüzünde

durduk düşündük

nehirlerle - denizlerle - okyanuslarla birlikte

yok olan hiçbir dalga yoktu yeryüzünde

tamda yunuslar sevişirken arşipel'de

tamda gökkuşağı sevinleşirken

özlenen renkler siliniyor dediler

tamda insanın insanlığına çeyrek kala

yarım metrelik cam bir savaş alanıyla

çıktılar karşımıza teknoloji yalanıyla

gözler yangın şimdi ufuklar duman

dünya değişiyor masalı koca bir yalan

çocuklar ölürken bütün ulkelerde

ey koca nazım

ey ustamın ustam dediği

milyonlar içindeki vatansız yalnızım

çocuklar güldü demiştin o büyük ülkede

gelde gör şimdi

o yüzlerde büyümüş yarınsız öfkeyi

gelde gör

gece gelen telgraftaki yüce değerin

nasıl bir körlüğe kurban verildiğini

yüreklerde yükselen son anıtında

gelde gör nasıl yerlere serildiğini

sonrası vurgun soygun ve talan

sonrası gözyaşı ve kan

çaykovski harlemde bir tepinme

tolstoy sütyen boşluklarında pembe dizi

mayakovski bir papaz duası belki

puşkin çarlık özlemlerinin şiirsel gizi

gözler yangın şimdi ufuklar duman

dünya değişiyor masalı koca bir yalan

ne olur tunçtandı demirdendi demeseydin

bir tabuttan korkan o şaire gönül vermeseydin

a....... neruda'nın sili kasımpatılarını

hasan hüseyin'in kırmızı gül dallarını

howard fast'ın fırtına sonrası çığlıklarını

ölmeden önce mezarının başına koysaydın

burcu burcu gürcü gürcü koksaydın

dünya değişiyor masalına kahkalar atsaydın

son anda söküp ellerini kanayan kalbine

çocuk yüzlü yepyeni bir şiir çıkarsaydın

nasılda severim seni

hiroşimalı bir kızın yaprak dudaklarında

işçi tulumuyla istanbul da taksim alanında

ve 1960 yazında küba da nasılda severim

al şimdi ellerimi

yattığın o büyük ülkenin topraklarına uzat

yanar parmaklarım yanar

ne solohovlar ne de gorkiler var

yalnızca seni o topraklarda tutsak edenler

ve memed in özlemiyle oraya gömenler var

yanardağlar mı patlıyor bilemiyorum

denizlerle karalar yer değiştiriyor

dinazorlar mı göçüyor yoksa

bir yanım tırpan yine-bir yanım gül bahçesi

bir yanım soygun yine-bir yanım ter ezgisi

söylermisin ey ustaların ustası

nedir bu değişmenin yarınsız sonrası

şimdi senin ceviz yaprağı kıvıl kıvıl ülkende

kimi dünya değişiyor masalının halinde

ki orta asya nın kımız tadı hala dilinde

kimi zonguldak madenlerinde

paşabahçede ve çukobirlikte

yurtiçi kargoda ve toros gübrede

direnen bütün yüreklerle birlikte

kimi dört bin yıllık güneş peşinde

adının özgürlüğü için döğüşmekte

değişen nedir söylermisin

alınterinin nehirleştiği bu yaşam içinde

bir tren penceresinde saman sarısı saçlar

rüzgarın yelesinde nasıl ülkeden ülkeye

beyinden yüreğe nasıl fırtınalarla koşar

o büyük coşkular

o sonsuz duygular

uzansam her teline şimdi ellerim yanar

her biri beş dolara bir masadan uçar

bir başka masaya konar

seninse bu korkutuk gidiş içinde

insanlık adına yüreğin bir başka kanar

dikersin gözlerini masmavi yarınlara

insanlığın insanca yaşamını özlersin

ve söylenirsin kendi kendine

çağının tanığı her şair gibi sen de

ne açlık ne zulüm ne de kan

ancak biz kazandığımız zaman

ve bütün insanlık insanca yaşadığı zaman