Gönülçelenden

Çünkü hayat insanla bozulurmuş

Anladık divanelikmiş...

Ay doğunca hani simsiyah dağlar pırıl pırıl yanmaya..

Seher vakti şafak sökünce cıvıldaşan söğütler

Çiğ düşmüş toprağın yükünde mesela arpalar ekinler değirmi değirmen

Her iki yolağzında selvi kavaklar gelin olmuş da

Süzgün endamıyla sümbüle nergise

Bağlarda bezmi bade tüteeeem tütem

hani bir şey vardı bu vuslatta bir şey..

Çünkü yine insanla yapılırmış insanla bozulan

Yurt yuva nedire behemahal konukluğunu bilişmeye

Gönülçelenden yine yine

( Adınla bahtiyar kalasın sevgili Menteşe )

Seyfi Karaca.......Temmuz / 11