Gönül Sarayım Yıkıldı

Melül gözlerim hiç bahar, yaz görmedi

Dalım elimde kurudu gül vermedi

Gelen, giden olur diye yol gözledim

Şirpençem azdı, vefasız yâr gelmedi

Karakış hep beni dertten derde saldı

Yaramı deşti, umutlarımı çaldı

Ben hep kendi halime ağlar giderim

Gönül sarayım yıkıldı, öyle kaldı

Tüm zenginler birleştiler oldular tröst

Tükettiler beni, benden kaldı bir post

Yoksulluk, fukaralıkta bana kaldı

Hep bekledim, ne yâr geldi, nede dost

Sel geldi sular taştı, yine hep çölüm

Nerede kaldı? Beklediğim o ölüm

Yoksulluk geldi vurdu, tüketti beni

Ben şimdi paramparçayım, bin bir bölüm

Şu dilim lal oldu, tükendi sözlerim

Şimdi halım bu, hiç görmüyor gözlerim

Bahar olsa yaz gelse benim neyime

Ben, siz canlara iyi günler dilerim

Mehmet Çobanoğlu

02.01.2014

İstanbul