Gönül

Beyhudeye sevdin vefasız yari

Alamadın gitti beyvane gönül

Vahada eridi ömrünün varı

Dalamadın gitti ummane gönül

Kimisi cellatdır, kimi canfiken

Yüzleri güllerin, özleri diken

Kocaman dünyada, konacak mekan

Bulamadın gitti pervane gönül

Şu zalim zamanın zehrü camını

İçtinde çektin hep cevrü gamını

Sahte diyarında, sahi namını

Salamadın gitti devrane gönül

Zevraki der bu ne zardır, bu ne ün

Daim düşüncede uçdu geçti dün

Bu fırsat çağında felekten bir gün

Çalamadın gitti divane gönül