Gönül (2)

Baharın kokusu dolanır hüzne

Çiçekten çiçeğe gezinir gönül

İster yüklem deyin isterse özne

Yaşanılan güne kazınır gönül..

Masmavi göklerden hazzını alır

Yemyeşil vadide rehine kalır

Buz akan pınardan lezzeti tanır

Ak bulut üstünde dolaşan gönül..

Bazen bir serçenin şen yuvasında

Bazen karlı dağın son noktasında

Bazen yağan dolu, yaz ortasında

Dört mevsimi birden yaşayan gönül..

Çobanın çaldığı kavalda bazen

Dostun meclisinde olur semazen

Taşı gediğine koyunca Neyzen

Garip ruh haline bürünür gönül..

Yunus un öz tüten her dörtlüğünde

Veysel in giz çözen her gördüğünde

Ertaş ın biz kokan her türküsünde

Gezdirir kendini avutur gönül..

Ruhuma akseden ut taksiminde

Dut bağlama’nın sarı telinde

Tulum’un çağlayan tiz nefesinde

Kaybeder içinde kendini gönül..

Papatya sarısı, gülün kokusu

Bırakmaz insanda gamın tortusu

Bahara çıkanın kalmaz korkusu

Ömrünü baharda arayan gönül..

Çıkar yılanları kör deliğinden

Hayat akıversin öz iliğinden

Yaşam geçer gider kendiliğinden

Ömrünü boş yere harcama gönül..

Her nereden nasıl gelirse gelsin

Bu can bu ömrünü yaşamış densin

Çıkan engelleri yıkarak geçsin

Sabır taşlarını çatlatma gönül..

Bahar, bahar olsun bütün ömründe

Ömür sonbaharı tadar gününde

Ecel şerbetini ahir ömründe

Yudumlar da içer, bilerek gönül..

15.04.2008

Necati ŞİMŞEK

Ankara