Gölgem Şehir

Sen,

Ey gölgem şehir

Ruhumu okşayan esinti

Hüzzam makamındasın

Ve yorgunluğumu alan şarkısın

Benimle aynı yaştasın

Sana aşıklar çeşmesinden

Şahin tepesinden bakıyorum

Birde, Dost sigarası yakıyorum, iyi mi?

Mehtaplı bir gecenin koynundasın

Gökte yüzen her yıldız,

Sana sevdalanmışların gözleridir, yalnız.

Kan kardeşim kadar damarımdasın

Bilye oynayıp, çember çevirdiğim

Pembe uçurtmalı kaleler devirdiğim,

Çocukluğum geçti kaldırımlarından.

Bıyıkları terli, sivilceli bir oğlan

Biraz mahcup, utangaç ve sıkılgan

Ve birde gençliğim, dağların şarkısı

Özgürlüğün kırlangıcı,

Deli fişek gençliğim.

Melek pazarında naylon torba sattığım

Candoğan önünde, mısır patlattığım

Filiz çay kutularından, kumbara yapıp,

Üç kuruşu içine attığım

Elden düşme, Pinokyo bir bisiklet,

Yüz liraya on taksitle aldığım.

Ve birlikte her sokağına ter bıraktığım.

76 depreminde üstüme örttüğüm, kerpiç duvar,

Sende yaşarsın Denizli,

Ancak bir gölgem kadar..

Enverpaşa, Lise, İstiklal caddesi derken

Tren garında ve aşkın yürek dağlarında gezerken

İki sevdalının, adımlarında tükendi sokakların.

Bize benziyorlardı

Bizim kadar aşk yürekli

Hüzün gözlüydüler

Pamukkale İlkbahar, Karahayıt yaz

Çamlığında bir edalı işve, bir başka naz

..Senin her köşen roman

Otur çınarına şiir yaz

Ey Denizli, ey yürek yarısı

Sen benimle doğdun

Benimle yaşıyorsun

Ve benimle öleceksin.

Benimse ömrüm, bir ağaç gölgesi kadar

Seni hem seviyor, hem acıyorum Denizli.

Her doğanla doğmaktan,

Her ölenle ölmekten, yorulmadın mı daha?

Hadi kapat gözlerini

Daha çok var sabaha.

Ey hüzün gözlü,

Yorgun arkadaşım,

Ey sevdasına taş yüzdürdüğüm

Çil horozumu öttürdüğüm

Yarimi bulutlarında gezdirdiğim

Saçıma ak, yollarına gözyaşı

Düşürdüğüm şehir.

En acı yanınla, acıyan kalbime gir.

Ölmek için, kumrular gibi,

Beni bekleyen şehir.

Gölgem şehir…