Göçmen Kuşlar Gibiyiz

Bir Sonbahar zamanı köyden çıktık erkenden

Kars’a vardık toz-duman, kara tren tehirli

Bir acıdır bin keder ardımızdan hep gelen

Ne ekmektir nede lor, yine perperişanız

Gurbet yolu çileli, feryat-figandır bize

Konu-komşular geldi gözyaşları sel gibi

Düzenin sefası var, biz yoksulların cefası

Dostlar bu neyin nesi Şaban’dan çıktık yola

Ah yaşım-başım ne ki? Henüz ömrüm çok küçük

Kardeşim de beşikte, yola düştük yolcuyuz

Gündüz, gece yoldayız bitmeyen derdimiz var

Babam işçi-emekçi; yaşam bize hep zindan

Sabretmeyen yüreğim ben büyüdüm boy verdim

Hep keder, hepte hicran şu gurbet yine aynı

Ne gelen ne giden var, yürekler çok körleşmiş

Hayalim devrim dolu; her anım sıla kokar

Şu gurbet çekilmiyor bize huzur, yaşam yok

Ne derman ne ekmektir yüreklerde yangın var

Çobanoğlu hep sorar: bu haller neden bize?

Sömüren şu düzende göçmen kuşlar gibiyiz

Mehmet Çobanoğlu

22.01.2012

Yıldırım