Gecenin Obür Yüzü

GECENİN OBÜR YÜZÜ

Gecenin sessizliğinde kendimle başbaşa

İşte yine susuyorum; önce benziyor sana

Sonra siyah bir geceye dönüyor zaman

İşte bu zamana asıyorum yüreğimi...

Kanatıyorum bakışlarımla yalnız gecelerimi.

Senli günlere nasıl alıştımsa sen yokken bile

İçimi kanatan zamanın da alışacağım sensizliğine.

Şimdi aylardan Eylül, mevsim sonbahar

Hazan gülü açarken, yürekleri ayrılığa boğar.

İşte bundandır, Eylülün adı hazanla anılır

Geceden sabaha yalnız günlere hazırlık yapılır.

Ben, yüzünü görmediğim her an daha da azalacağım

Sensizlik yüreğimi kapladıkça daha çok kanayacağım.

Yine de alışacağım her alış dediğine, çaresizim

Sana da acı veren bu sevdayı yüreğime mühürleyeceğim.....

Ben, senden gelen her acıyı dua bildim

Sesinde buldum güzellikleri, hep gülümsedim.

Yüklenerek acıya dair ne varsa içimde

Sensizliğe yol alıyorum bu gece.

Yine seni anlatıyorum gökyüzündeki yıldızlara,

Sensizliğimi haykırarak karanlıklara...

Ama ben seni, sana inat daima seveceğim…

Yüreğimden akan her damla kanı seninle sileceğim….

Kusuyorum geceye içimde ne varsa, sana dair

Gözlerimden akan yaşla yazılıyor sana yazdığım her şiir.

Bu aşk bir serserinin yazılmamış hatıra defteri miydi

Yoksa benim, iki yakası bir araya gelmez hayalim miydi.

AYHANFIRINCIOGULLARI