Gecenin Buz Dudakları Öpüyor

Gecenin,

Buz dudakları öpüyor,

Sensiz

Zavallı yüreğimin duvarlarını.

İçimde,

Çocuksu korkular.

Çaresizliğine inat

Hiç dinmiyor,

Özlemine olan

Fırtınalar.

Dikenli tel olmuş,Mazi.

Delik-deşik duygularım.

Ilık rüzgarlar da

Çekip-gitmiş.

Yakamozlarda

Bir hüzün senfonisi.

Yalnızlığın,

Zafer çığlıkları başlıyor.

Kaybolmuşluğu yudumlamak

Çok zor.

Yaşamın

Yorgun nefesi,

Zamanın,

Buz dağlarında

Yankılanıyor...

(10.6.2005 tarihli 5.şiir kitabımdan)