Gece Şiirleri

1. D E V R İ K Y Ü R E K S A V U N M A S I

Çiy doladım kasnağına gecenin. Işıksızlığın hep

yoksul yalnızlıklara çıkması doğurur o rüzgârı.

Giz dizilmiş çardaklar incir kokulu, çiçek hattı

gözlerine doğru. Kokunda korku. Kafka; mürekkebini

içtiğim mevsimsiz aşk. Ölümün önünde yayılan;

çıbanı yüzümün. Devrik yürek savunması ömrüm.

Yaşlı bir adam vurgun yemiş. Kuşlar. Düşler.

Kapılma saatleri, basamaklarında ateş yatan zaman

merdiveninin dik soluğuna. Ve çekip giden bir ben,

aynı denize, irkilen iskeleden.

2. I S S I Z L I K S Ü R Ü S Ü

Sıcak bir buğu düşürdüler ceplerinden, kışın gelişini

gözlerime yıkan gölgeler, ölüme giderken. Sonuna vardım

ufuk renginin, gündüz rüyalarımda gördüğüm. Gün sayıyor

kör eşgalim. Sönüyor gülüşüm, gülün bağrında ikindi vakti.

Zaman çağlıyor, ömrümü biçmeden. Çölde ıssızlık sürüsü

gecelerim. Pencerelerden akan yollarda usulca büyüyor

hüzün. İsyan dumanları. Bir kıyı, boğulduğum. Suçluyum.

Talan edilmiş sokaklara yeleler taktım, yenilgilerimi

asmak için. Korku salmış düş dudaklarına. Üzgünüm.

3. B U Y R U K

Gecenin deniz kanatlarında, bir kuşun sesine dalmış

düş topluyorum, gözlerime öpücük. Kendine açan bir ışığı

emiyor kalbim. Kara tren, sisler durağında akıntısı

kavuşmanın. Ten, sahili gurbetin. Dalga dalga köpürüyorum

aşka. Buyruk: Tez boynu vurula!

4. H A R İ T A

Haritası parçalandı ellerimde gecenin, bir yitiriş değil

bu, sınırları tutamadım yerinde, gözlerime doldu sular,

şimdi zaman oynak bir gölge. Nasıl başlasak geri dönmemek

için? Hüzünkıran ardında saklanan kalbimle, artık, okyanuslara

açılmak geçmeli içimden. Biliyorum. Ama kavuşmalar ayrılıktır

bazen.