Gece ve Ben (2)

Öyle yalnızdım dün gece

Uyku bile uğramadı yanıma

Balkonda oturdum sabaha kadar

Anılar canlandı gözlerimde

Mazi olan o yıllar, anılar

Balkonda oturdum sabaha kadar

Karşıdaki sokak lambasının önünde

Birkaç gece kelebeği ve sinekler uçuştu

Gece ilerledi

El ayak çekildi

Issızlaştı yollar, boşaldı sokaklar

Bir yıldız kaydı gecenin yarısında

Bir bebek ağladı yan apartmanda

Gece hüzünlüydü

Yudum yudum içime çektim geceyi

Soludum yavaş yavaş

Ne bir dost ne bir arkadaş

Öyle yalnızdım dün gece

Balkonda oturdum sabaha kadar

Hani bir zaman beraberdik ya

Ben biramı yudumlar

Sen çekirdek yerdin

Dantel işlerdin

Gelecekten yana konuşurduk

Hayal kurardık

Şimdi ne kuracak bir hayal

Ne bir gelecek bıraktın ikimiz için

Şimdi ben o balkonda bir başıma

Karanlığı seyrediyorum

Pişmansın biliyorum

Ama son pişmanlık fayda etmez

Bilmem sen onu biliyor musun

Öyle yalnızdım dün gece

Tövbe edip, yere vurmasaydım son kadehi

Boşaltırdım belki de

Sabaha kadar birkaç şişeyi

Soludum, yudum yudum içime çektim geceyi

Bir ambulans geçti yoldan

Silenini çala çala

Her kimse yardımcısı olsun Yüce Allah

Yaşamayan bilmez bunları

Biz yaşamıştık, hatırlıyor musun

Ve bilmem

Şimdi yaptıklarından

Hiç utanıyor musun

Öyle onursuzlaştın ki

Şükürler olsun

Artık hayatımda yoksun

Pişmansın biliyorum

Ama son pişmanlık kar etmez

Bilmem sen onu biliyor musun

Oturdum sabaha kadar balkonda

Sabaha karşı ayaz oldu üşüdüm

Seni düşündüm, üzülmedim

Çünkü sen mahkum ettin

Eğik gezmeye o başı

Diliyorum Allahımdan

Eksik etmesin gözlerinden yaşı

İşte gün doğdu

Bir uykusuz geceyi daha yazdım deftere

Şimdi

Sen yoluna ben yoluma

Ben bu canı adadım

Bundan sonra oğluma

Bir uykusuz geceyi daha ekledim deftere

Ben yoluma sen yoluna

Kızgın değilim artık kadere...

Gürsel İleri