Gece ve Ben (1)

Gecelerle paylaştım yalnızlığımı

Bilir o sırlarımı

Kaç kere görmüştür karanlıklar

Ağladığımı

Uyandım bu gece yine

İçimde bir sıkıntı

Uykularım kaçtı, kalktım

Saate baktım, gecenin yarısı

Dışarısı zifir karası

Yüreğimde yalnızlığın

Yüreğimde hasretin acısı

Salonun camını açtım

Rüzgar vurdu yüzüme

İçimde bir sıkıntı

Karanlıklara baktım kaldım

Gece çok sessizdi, ürperdim

İçimde bir sıkıntı

Duvarlar üstüme geliyor sandım

Ev bomboş, çok sessizdi, ürperdim

Mutfağa geçtim, çay demledim

Oturdum, sabahı bekledim

İçimde bir sıkıntı

Üst katta bir tıkırtı

Komşu kalktı, su içti yine yattı

Yine sessizlik çöktü, tüm ağırlığıyla

Yürüdüm, boş odalara baktım

Hani o oturduğumuz salonla

Hayali canlandı gözlerimde o günlerin

Sen ve oğlumla

Bir çocuk gibi ağladım

ve oynadım

Kalan birkaç kırık oyuncağıyla

Dili olsa da konuşsa bu ev

Ve anlatsa bana yaptıklarını

En sonunda her şey bitti ya

Kendini de düşürüp dile

Seni kullar değil, affetmeyecek Allah bile

Sonunda arkadaş ettin ya beni geceyle

Yolluğumuz bile duruyor, öylece serili

Gözlerimde canlandı o günlerin hayali

Sen ve oğlumla

Öptüm, kokladım, avundum

Kalan birkaç kırık oyuncağıyla

Biliyorum az kaldı sabaha

Sen baş başa kalacaksın, yaptıklarınla

Ben yoluma devam edeceğim oğlumla

İçimde bir sıkıntı

Çayımı yudumladım

Bir kitap aldım, sayfalarını karıştırdım

Saatime baktım

Çayım bitti

Tekrar demledim

Oturdum yine, sabahı bekledim?

Gürsel İleri